#542642 06.06.2010 23:04:15
* zespół otępienia - pojawia się w przypadku trwałego i nieodwracalnego uszkodzenia mózgu. Dochodzi do spadku intelektu szczególnie myślenia i pamięci. Pojawia się zubożenie potrzeb i uczuć. Myślenie chorego jest spowolnione, niepoprawne rozumowo. Występują trudności z orientacją w czasie i przestrzeni. Aktywność życiowa jest bezcelowa i mniej wytrwała, związki uczuciowe z najbliższymi słabną. Stopniowo narasta bezradność, zagubienie, brak samodzielności, niedołęstwo. Stopień dezadaptacji jest miarą otępienia.
* zespół paranoiczny - cechą charakterystyczną jest objaw określany jako system urojeniowy czyli zespół przekonań urojeniowych, konsekwentnych, silnie utrwalonych, o dużym natężeniu emocjonalnym, który motywuje chorego do działania. Pacjent nieustannie rozbudowuje krąg urojeń, dołączając do niego nowe osoby, wydarzenia i zjawiska. Typowymi cechami osobowości są w tym przypadku podejrzliwość jednostronność zainteresowań, lękliwość, nieufność). Struktura przeżyć jest spójna i logiczna. Warto zaznaczyć iż system urojeniowy związany jest z poczuciem doznanej krzywdy i nieustającym dochodzeniem sprawiedliwości - zespół pieniaczy. Inne dominujące uczucie to przekonanie o zdradzie małżeńskiej - zespół niewiary. Niekiedy, choć znacznie rzadziej w stosunku do dwóch wcześniejszych zespołów, urojenia mogą dotyczyć zjawisk społecznych, przekonanie o opracowaniu wynalazków, dokonaniu reform społecznych. Zespoły paranoiczne trwają latami.
* zespół paranoidalny - zaburzenia dotyczą prawidłowej struktury przeżyć chorego. Polegają one zmianach w osobowości chorego powodujące niedostosowanie się do otoczenia. Dołączają się problemy z uporządkowaniem własnych myśli, przeżyć co utrudnia nawiązywanie kontaktów z najbliższymi. Przeżycia chorego cechuje wewnętrzna niespójność.
* zespół splątania - jest to przymglenie przytomności ze zmianami nastroju, wpływa to bezpośrednio na tempo procesów psychicznych dezorganizując je - powoduje to charakterystyczny objaw splątania myślenia. Chory nie orientuje się w czasie i w sytuacji, kontakt z nim jest utrudniony, zachowanie bezcelowe i niekonsekwentne. Mogą dołączać się pojedyncze omamy i urojenia.
* zespół paranoiczny - cechą charakterystyczną jest objaw określany jako system urojeniowy czyli zespół przekonań urojeniowych, konsekwentnych, silnie utrwalonych, o dużym natężeniu emocjonalnym, który motywuje chorego do działania. Pacjent nieustannie rozbudowuje krąg urojeń, dołączając do niego nowe osoby, wydarzenia i zjawiska. Typowymi cechami osobowości są w tym przypadku podejrzliwość jednostronność zainteresowań, lękliwość, nieufność). Struktura przeżyć jest spójna i logiczna. Warto zaznaczyć iż system urojeniowy związany jest z poczuciem doznanej krzywdy i nieustającym dochodzeniem sprawiedliwości - zespół pieniaczy. Inne dominujące uczucie to przekonanie o zdradzie małżeńskiej - zespół niewiary. Niekiedy, choć znacznie rzadziej w stosunku do dwóch wcześniejszych zespołów, urojenia mogą dotyczyć zjawisk społecznych, przekonanie o opracowaniu wynalazków, dokonaniu reform społecznych. Zespoły paranoiczne trwają latami.
* zespół paranoidalny - zaburzenia dotyczą prawidłowej struktury przeżyć chorego. Polegają one zmianach w osobowości chorego powodujące niedostosowanie się do otoczenia. Dołączają się problemy z uporządkowaniem własnych myśli, przeżyć co utrudnia nawiązywanie kontaktów z najbliższymi. Przeżycia chorego cechuje wewnętrzna niespójność.
* zespół splątania - jest to przymglenie przytomności ze zmianami nastroju, wpływa to bezpośrednio na tempo procesów psychicznych dezorganizując je - powoduje to charakterystyczny objaw splątania myślenia. Chory nie orientuje się w czasie i w sytuacji, kontakt z nim jest utrudniony, zachowanie bezcelowe i niekonsekwentne. Mogą dołączać się pojedyncze omamy i urojenia.